Meebewegen

Ik voel het gebeuren. Een pijnscheut laag in mijn buik en vanuit mijn binnenste vloeit het naar buiten. Mijn menstruatie. Het gebeurt terwijl ik mijn morning pages schrijf. Waar ik zojuist schrijf over wat ik nodig heb. Rust, een warm bad, op de bank onder een dekentje, met een leesboek en een kopje thee.

Ik durf er niet aan toe te geven. Wetende wat ik nodig heb, maar de druk voelen van alles dat moet. Ik ben in tweestrijd. Mijn mantra sinds vorige week is dat ik goed voor mezelf zorg. Ik doe zo hard mijn best, maar voel me soms vastzitten. Vast in verwachtingen, in het goed willen doen, een ander niet willen kwetsen. De wereld waarin we op dit moment leven is niet ingericht op vrouwen die zich willen schikken naar wat ze nodig hebben. We worden geacht altijd maar door te gaan.

Met wat moeite en na een kleine huilbui (hallo hormonen!) geef ik toe dat ik iets anders nodig heb dan dat wat wij gepland hadden. We passen ons aan en bewegen mee. De ochtend is heerlijk lui, in de middag krijgen we toch nog iets gedaan. Het is geen moeten, het gaat op het gemak. Samen. We halen pindarotsjes en chocomelk met slagroom. Weer thuis maken we een fijne wandeling in het bos. We praten, we voelen, we zijn verbonden. We doen wat yoga en ik ga in bad. Ik lees mijn boek en kruip straks onder een dekentje op de bank.

Mijn lichaam is in rust. Volgens mijn cyclus is het winter. Mijn hormonen zijn in deze fase op hun laagste niveau, wat ervoor zorgt dat ik weinig energie heb. Het is tijd voor mezelf en voor zelfliefde. Een periode van reflectie en nieuwe inzichten.

Voor nu zie ik in dat dit past. Meebewegen. Alles dat moet heb ik ook maar zelf verzonnen. Niets is zo dringend dat ik mezelf vandaag niet kan overgeven aan rust, chocolade, warm water en een goed boek. Dat de wereld niet is ingericht om mee te bewegen op je menstruatiecyclus, betekent niet dat ik het niet kan proberen.

Adempauze

Uitrusten. Lezen. Schrijven. Wandelen. Ik zag het helemaal voor me, een paar weken geleden. Alle hectiek, alle drukte en alle verantwoordelijkheid achter me laten. Mezelf onderdompelen in alleen maar fijne dingen en genieten van tijd alleen.

Nu zit ik hier, in Loon op Zand. Ik slaap twee nachtjes in een heerlijke B&B die midden in het bos ligt. Ik ben daar helemaal alleen, wat volgens de eigenaresse nog nooit is voorgekomen. Het universum werkt met me mee, net zoals het precies begon te regenen op het moment dat ik dit leuke tentje binnenstapte. Na een fijne wandeling over de Loonse & Drunense Duinen zit ik lekker met een kopje thee behaaglijk binnen.

Gisteren moest ik nog een beetje wennen. Ik had heerlijk gewandeld en een mooi vestingstadje bezocht. Daarna was ik onrustig, wat eindigde in een beetje Netflixen op mijn kamer. Niet zoals ik me het had voorgesteld. Een warme douche zorgde voor een reset, waarna ik lekker heb gelezen en een poging deed om de volle maan meditatie mee te doen. Ik viel als een blok in slaap.

Vandaag ben ik helemaal in mijn element. Ik heb heerlijk geslapen. Het ontbijt stond klaar en smaakte goed. Ik schreef mijn morning pages en plande de dag. Eerst lekker wandelen, dan lekker schrijven. Het plan was om naar de bibliotheek te gaan, maar toen ik onderweg naar de wandeling langs dit leuke tentje reed, wist ik dat ik hier moest zitten. Gezellige sfeer en grote ramen die uitkijken op het bos. Later vanmiddag heb ik een afspraak bij een schoonheidssalon, voor een mani- en pedicurebehandeling. Iets dat ik nooit doe, maar me nu helemaal heerlijk leek.

Morgen zie ik wel weer wat de dag brengt. Ik heb ideetjes genoeg, maar probeer meer in het moment te beslissen waar ik behoefte aan heb. Wil ik ergens rustig lezen of schrijven? Juist iets cultureels doen? De stad in, een tochtje maken over de Binnendieze of leuke winkeltjes in?

Zo’n adempauze als ik nu heb, zou ik mezelf vaker gunnen. Maar wat ik mezelf nog meer gun is dat ik zo’n adempauze niet nodig heb. Ik doe heel hard mijn best om te zorgen voor balans, maar op sommige momenten is dat heel moeilijk. Je hebt niet alles in de hand en niet alles valt te plannen. De kunst is om mee te deinen op de stroom, ik voel nu dat ik even kopje onder ben gegaan, maar kom langzaam weer naar boven. Ik dein weer mee op de stroom, soms watertrappelend, maar straks weer met sterke slagen.

Morning magic

Mijn morning pages is waar de magic happens. Ik schrijf nu iets langer dan drie weken iedere ochtend 3 bladzijdes. Aan het begin van de dag, voordat er ook maar iets anders om mijn aandacht vraagt, schrijf ik. Soms weet ik niet waarover, maar dan vind ik toch weer woorden. Soms houdt mijn hand de woordenstroom niet bij.

De morning pages worden door niemand gelezen, zelfs niet meer door mij. Ik deel daar alles wat ik denk en voel. Onsamenhangende zinnen, lijstjes, hele verhalen, reflecties en helderheid. Ik kom er bij mijn morning pages niet onderuit. Ik kom iedere keer weer tot het punt waar het wringt, waar ik eerder nog niet aan wilde, bedekt met smoesjes. In die drie bladzijdes kan ik helemaal mezelf zijn. Hoef ik me niet druk te maken om hoe het uitziet, wat er staat. Ik kan mezelf bloot geven, iets dat onvermijdelijk gebeurt zodra ik mijn vraag op papier zet. Het antwoord komt vanzelf.

Afgelopen week was ik uit mijn hummetje (om het maar even heel liefjes te zeggen). Ik was chagrijnig, gauw geïrriteerd, gefrustreerd en boos. Ik blijf daar dan ook graag in hangen, wentel mezelf in woede en reageer het af op de liefste mensen om mij heen, inclusief mijzelf. Na drie bladzijdes schrijven ontdekte ik de reden.

Afgelopen zondag had ik een prachtig ikje geschreven. De liefde spatte er vanaf en de zinnen waren ongelooflijk mooi. Een ikje dat ik niet meer kan evenaren. Of misschien wel, maar sindsdien heb ik er geen meer geschreven. Ik kreeg een compliment zo groot dat het me verlamde en waar ik nog steeds niet op heb gereageerd. Ik kreeg duimpjes, hartjes en reacties. Ik voelde opeens de verwachting om een nog beter en mooier ikje te schrijven.

Ik durfde niet meer.

De ikjes komen misschien wel weer. Voor nu haal ik even de druk er vanaf. De druk om iedere dag te schrijven en iedere dag even goed te zijn, of liefst nog beter.

Foto

Ze houdt van fotograferen, met aandacht kijken en blijven proberen om dat perfecte plaatje te krijgen. De doodgewone paddenstoel heeft ze zojuist prachtig vastgelegd. Ze slaakt een kreet van blijdschap en komt met haar mooiste glimlach en sprankelende ogen het bos uit gelopen. Ze laat de foto zien.. het licht precies goed, de hoed krachtig scherp, het lichtgroene mos dat oplicht en een glimp van het bos daarachter. Ik deel haar glimlach en dit mooie geluksmomentje.

Foto gemaakt door Ruth Pepels

Kwetsbaar

Soms twijfel ik over wat ik schrijf. Ik ben heel open, maar dat is soms ook kwetsbaar. Wil ik dat het wereldwijde web in slingeren? Waar iedereen het kan lezen, er iets van kan vinden.. iets van mij kan vinden. Ik weet nooit hoeveel mensen het lezen, wie het leest. Ik deel alles openbaar en weet niet waar het allemaal terecht komt. Hopelijk bij iemand die zich herkent in wat ik schrijf, of bij iemand waarbij het stof tot nadenken geeft. Het maakt eigenlijk niet uit wie het leest en wat diegene van mij vindt.. maar dat doet het dus toch een beetje. Soms, als de onzekerheid het even overneemt. Mijn ikje van vandaag plaats ik misschien morgen. Als ik durf.

Wachten

Ik wacht nu al 10 dagen op een pakketje. We zijn het niet meer gewend om te wachten, ik ook niet, want ik vind het nogal lang duren. Terwijl wachten toch iets heel moois is. Het geeft je de tijd. Tijd om rond te kijken, om te mijmeren of om juist dat gevoel te krijgen dat je als kind hebt op kerstavond. Dat het zo ontzettend lang duurt voordat je de cadeautjes mag openmaken, dat je bijna uit elkaar barst van de spanning. Zo voel ik me nu een beetje.. de afgelopen dagen heeft zich dat opgebouwd. Totdat zo meteen de deurbel gaat en ik mijn pakketje eindelijk mag openmaken.

Eigenlijk

Afgelopen zondag had ik het met mijn schoonmoeder over het woord eigenlijk. Eigenlijk is een woord waarmee je dat wat je zegt ontkracht. Ik probeer het zelf zo weinig mogelijk te gebruiken, maar als ik het gebruik, dan weet ik precies dat wat ik wil zeggen ik eigenlijk niet echt wil zeggen. Ik wil eigenlijk vaker sporten. In mijn hoofd hoor ik dan zo´n zeurderig stemmetje ‘ik wil eigenlijk vaker sporten, maar daar heb ik echt geen zin in’. Van die dingen waarvan je weet dat het beter is, maar waarvan je het wel lekker vindt om niet te doen. Omdat je liever lui wilt bankhangen. Is eigenlijk helemaal niet goed voor je.. maar wat maakt het ook eigenlijk uit.

Advies

Vanochtend baalde ik toch een beetje dat ik gisteren geen ikje had geschreven. Iedere dag een ikje is net een beetje leuker. Afgelopen donderdag had ik ook al verstek laten gaan. Twee dagen nadat ik ermee was begonnen. Ik had wel 12u achter elkaar gewerkt. Dat vond ik een goede reden. Toen ik vanochtend het ikje van mijn grote ikjesschrijversvoorbeeld zag, moest ik lachen. Van haar kwam de tip om wat ikjes vooruit te werken, een advies waarmee ik nog niets had gedaan. Blijkt nu dat ze de ikjes zelf ook liever vers schrijft. Zo uit je hoofd, op papier. Morgen weer een verse, of misschien wel eentje van ´n dag oud 🙂

Lees hier het ikje van Nicole Pol, waarop mijn ikje is geïnspireerd

Stilte

Er wordt gevraagd of we stil willen zijn als we naar binnen gaan. Twee ineengestrengelde lichamen liggen op de grond, zonder te bewegen. Het lawaai van de ruimte ernaast is in eerste instantie oorverdovend. De muziek begint en de lichamen beginnen te bewegen. Hoe langer ik kijk, hoe meer ik zie. Hoe meer ik zie, hoe minder ik hoor. De stilte zit in mijzelf. Ik kijk naar de dansers, ook stil in zichzelf. Ze dansen met hun ogen dicht. Het gaat op gevoel, de lichamen gaan over elkaar heen, als twee elkaar aantrekkende delen, apart, maar toch bij elkaar horend. Langzaam, zonder besef van wat er om hen heen gebeurt. Het applaus achteraf is oorverdovend.

2e helft

De pepernoten liggen alweer in de winkel en op de familie-app bespreken we de kerstplanning al. September voelt voor mij altijd alsof we op de helft van het jaar zitten. De zomer is voorbij, de tweede helft kan beginnen. Dus ik ben ook altijd weer verbaasd dat het na september heel snel december is. Ik wil nog eventjes het gevoel hebben van nazomer en een zachte herfst. Zeker als de dag mooi zonnig is, zoals vandaag. De realiteit heeft me afgelopen week ook ingehaald, guur weer, regen, lekker binnen zitten, kaarsjes aan en donkere avonden. Dan heb ik ook wel weer zin in de fijne donkere wintermaanden. En over een half jaar is het weer lente.