Een stukje politieke vrouwengeschiedenis

Nadat alle stemmen geteld waren, zag ik de eerste berichten voorbij komen van vrouwen die door voorkeursstemmen gekozen zijn. Benieuwd hoe het ´mijn´ vrouw is vergaan, zocht ik naar de uitslag van gemeente Heerlen. Daarna werd ik eigenlijk heel nieuwsgierig hoe mijn stad gestemd had. Hebben we in Heerlen strategisch gestemd? Op vrouwen, lager op de lijst?

Toen op 17 maart Stem op een Vrouw een berichtje op Instagram plaatste dat zij de uitslagen wilden uitpluizen en hierbij vrijwilligers zochten, heb ik me meteen aangemeld. Leuk om te ontdekken hoeveel en welke vrouwen nu extra verkozen zijn. Ik meldde me aan, klaar om een paar vrije uurtjes te besteden aan het nakijken van proces-verbalen. Ik ontving een handleiding en een werkbestand, allemaal top geregeld. Wie wilde, kon lid worden van een appgroep, waar de mogelijkheid bestond om vragen te stellen.

Dinsdagmiddag zat ik klaar om te beginnen! De vraag vanuit de stichting was om eerst de 70 grootste gemeentes uit te zoeken, waardoor ze zo snel mogelijk konden zien wat het voorlopige resultaat is. Ik zocht meteen op Heerlen, maar omdat in mijn gemeente een hertelling plaatsvond, stond de definitieve uitslag nog niet online. Afwachten dus en in de tussentijd andere gemeentes uitpluizen. Alle andere grote gemeentes waren al uitgezocht. Tientallen fantastische mensen hebben zich aangemeld om al deze proces-verbalen na te kijken en hebben als een tierelier gewerkt!

Al vrij snel was daar de eerste publicatie van de uitslagen: Aandeel vrouwen in gemeenteraad van grote gemeenten stijgt fors.

In de app heerste een jubelstemming! Iedereen enthousiast, betrokken en gemotiveerd om alle 350 gemeentes zo snel mogelijk te analyseren. Soms met hele mooie resultaten, gemeentes waar veel vrouwen extra zijn gekozen door voorkeursstemmen, soms een beetje teleurstellend.

Nog niet alles is geteld.. door hertellingen, foute bestanden (missende pagina’s, documenten op de kop, verkeerde bestand) laten sommige uitslagen nog even op zich wachten. Judith en Devika, die dit allemaal super hebben georganiseerd, hebben gemeentes gebeld en gemaild, gevraagd voor de correcte uitslagen. Langzaamaan druppelen ook deze laatste gemeentes binnen en zijn de resultaten bijna compleet.

Gisteravond ontving ik een mailtje met de boodschap dat we zo goed als klaar zijn. In minder dan drie dagen tijd is het gelukt om van al deze gemeenten de uitslagen te verzamelen. De laatste details worden vandaag en morgen nog ingevuld en daarna gaat Stem op een Vrouw in samenwerking met het ANP de data analyseren. Zodra dat klaar is, kunnen de uitslagen groots gedeeld gaan worden. Ik ben heel benieuwd! Ik vind het bijzonder dat zoveel mensen hebben meegeholpen aan deze enorme klus, maar ook bijzonder dat ik zelf een stukje heb bijgedragen aan dit onderdeel van de politieke vrouwengeschiedenis.

Ik wacht zelf nog eventjes in spanning af wat in gemeente Heerlen is gebeurd, misschien is ‘mijn’ vrouw ook wel extra verkozen!

Bezinning

Pelgrimstochten. Dagenlang lopen. Bikkelen. Genieten. Tot jezelf komen. Op mijn bucketlist staan nog wel een aantal tochten die ik ooit wil lopen. Ik droom over uitgestrekte natuur, bergtoppen, velden en weide, bossen en meertjes. En ik, met mijn rugzak met daarin alles wat ik nodig heb om de komende 100 dagen door te komen.

Voor een pelgrimstocht hoef je eigenlijk niet zo ver te gaan. In Zuid-Limburg loopt het Jacobspad, een deel van de Camino de Santiago. Wanneer het hele pelgrimspad je iets te fanatiek is, kun je ook de camini’s lopen. Een camini is een mini camino, een heel korte pelgrimservaring. Er zijn 11 camini’s, allemaal langs de originele Jacobsroute. Iedere route heeft een ander thema, maar stuk voor stuk zijn ze gericht op bezinning en bewustwording.

Net als wanneer je een echte pelgrimstocht loopt, kun je ook bij de camini’s stempels verzamelen. Het gratis boekje ‘Bezin in Zuid-Limburg’ (te krijgen bij de Visit Zuid-Limburg shops of via de webshop) heeft achterin plek voor alle 11 stempels die je onderweg verzamelt. Verder staan er opdrachten in en wetenswaardigheden over de plaatsen die je bezoekt. De precieze routes en bijzonderheden vind je via de website van Visit Zuid-Limburg.

Inmiddels hebben wij 3 routes gelopen. We begonnen met de route van de zuivering (nummertje 7, we doen ze namelijk niet op volgorde). Deze camini start bij de Sint-Catharinakapel in Oud-Lemiers. Een prachtig kapelletje met bijzondere schilderingen. Helaas was deze gesloten op het moment dat wij gingen wandelen. Check vooraf even de website en neem contact op, mocht je de schilderingen willen bekijken. Vanuit daar liepen we door velden en langs beekjes. Halverwege de route lag de stempelplek, Herberg Oud Holset, waar we onze eerste stempel kregen. We dronken en aten wat en vervolgden onze weg. We bekeken de kerk van Holset, de grote blikvanger van het pittoreske dorpje, die blijkbaar vaak bezocht wordt om te trouwen en liepen vanaf daar eventjes verkeerd. Weer terug op de route kwamen we langs wijngaarden en oude boerderijen om vervolgens weer langs het kapelletje te komen, waar onze route begon.

De route van de overgave was de tweede camini die we liepen. Op een druilerige zondagmiddag gingen we naar Houthem en volgden daar de groene paaltjes. Een bekende route, omdat we deze best vaak lopen als we even iets anders willen. Ons favoriete theedrinkplekje tijdens de lockdown (Burgemeester Quicx), bleek de stempelplek te zijn. Aan het eind van de route hebben we hier een lekker kopje thee gedronken, waar je een zelfgemaakt koekje bij krijgt. Alleen al de koekjes zijn de moeite waard om hier even te pauzeren! Bekijk ook zeker even de beeldentuin bij Chateau St. Gerlach en de St. Gerlachuskerk, die prachtige fresco’s heeft in pastelkleuren.

Gisteren liepen we de route van stilte. De route start bij het klooster in Wittem, een echt pelgrimsoord. Het weer was heerlijk en de route mooi. Al vrij snel gingen we omhoog, de Gulpenerberg op, waar we uitkwamen bij het Mariamonument. Vanaf deze plek heb je een prachtig uitzicht over Gulpen en de omgeving. Vanaf daar weer naar beneden, waar de route ons door Gulpen leidde. Veel gras, water en mooie vergezichten. Af en toe waan je je in Italië. Na een rondje van zo’n 5 kilometer, sloten we de route af in het klooster, waar je de stempel kunt ontvangen. Het klooster heeft kapelletjes, waar we een kaarsje opstaken voor onze familie en een hele fijne boekwinkel waar we een hele tijd tussen alles titels hebben gestruind. De boekwinkel heeft de uitgebreidste collectie christelijke en spirituele boeken in de verre omgeving en een aanbod van boeken over pelgrimeren, wandelen en Limburg. Ik kocht er een boek en wandelde door de kloostertuin. Een hele fijne plek om je camini te eindigen. Als je meer wilt zien, zoals onder andere de prachtige kloosterbibliotheek, kun je een rondleiding boeken. Leuk omdat in combinatie met je wandeling te doen!

Wij zijn zeker van plan om alle 11 stempels te verzamelen. Een beetje op ontdekkingstocht door al bekende plekjes, waar je toch steeds iets nieuws ontdekt.

Heppie birthday to me & my blog

Precies 1 jaar geleden startte ik dit blog. Ik liep al een tijdje met het idee rond, wilde graag mijn ideeën en gedachtes de wereld in slingeren en vond mijn verjaardag een mooi moment. Ik begon heel fanatiek met twee keer per week iets posten, maar zoals je wellicht hebt gemerkt heb ik dat niet volgehouden. Soms neemt het leven even alles over en is het moeilijk om weer terug in je ritme te komen.

Toch wordt mijn site regelmatig bezocht, wat ik super leuk vind! Afgelopen week, terwijl ik niets meer had gepost, waren er 49 bezoekers (hallo allemaal!). In het afgelopen jaar heb ik 3882 bezoekers op mijn eigen stukje internet mogen ontvangen. Hoe tof!! Ik schreef 37 berichten, kreeg 98 reacties en veranderde de lay-out.

Mijn allereerste blog werd het vaakst gelezen. Maar liefst 470 mensen hebben Stem op een vrouw gelezen. Ik heb die dag gestuiterd door de kamer, mega enthousiast. Lees ‘m gerust nog een keer, want over een paar dagen gaan we weer met z’n allen naar de stembussen om op een vrouw te stemmen!

Soms komen er honderden mensen langs, soms maar ‘n stuk of 30, ligt er net aan wat het onderwerp is en of ik het nog ergens deel. Al is er maar één iemand die het leest, het maakt me altijd weer blij om te zien dat er mensen zijn die lezen wat ik schrijf. Soms vergeet ik eventjes hoe fijn ik het vind om te schrijven, niet alleen hier, maar ook in mijn eigen boekje. Schrijven helpt. Schrijven maakt soms alles helder, brengt rust en zorgt voor overzicht. En soms ook helemaal niet, maar dan is het wel even uit mijn hoofd.

Nu ik weer een jaartje wijzer ben 🙂 probeer ik dat te onthouden.. dat ik schrijven zo fijn vind. Dan komt er vast vaker een blog online!

Fijn dat jullie er allemaal waren, om mee te lezen, te reageren, te liken en te delen. Blijf dat vooral doen <3

BOOS

Laten we met z´n allen boos zijn! Met pijn in mijn buik heb ik gisteren de aflevering van BOOS: THIS IS THE VOICE gekeken. Vanochtend is de uitzending op youtube al bijna zeven en een half miljoen keer bekeken! Zeven en een half miljoen. Daarvan zijn velen vrouw. Vrouwen die dingen herkennen, die de schaamte kennen, het idee hebben dat ze het zelf schuld waren, dat ze niet duidelijk nee hebben gezegd. Het doet iets met je. Het deed iets met mij.

Ik hoop dat in vele huiskamers gisteren de aflevering is bekeken. Ik hoop dat het onderwerp van gesprek blijft. Ik hoop dat er oprecht dingen gaan veranderen. Dat de cultuur waarin wij altijd de schuld bij het slachtoffer willen leggen, gaat veranderen. Dat we niet willen weten hoe kort je rokje was, of je zelf naar zijn huis bent gegaan, of je wel duidelijk nee hebt gezegd.

De reden waarom vrouwen dit niet durven te bespreken is precies hierom. Omdat we onszelf, en het breekt mijn hart om dit te zeggen, de schuld geven. Dat we onszelf afvragen of ons rokje te kort was of geen nee durfden te zeggen. Maar ook omdat we niet altijd geloofd worden.

John de Mol, mediamagnaat, machtige man, baas van honderden programma’s op tv zegt in de uitzending: ‘Ik kan het me gewoon niet voorstellen.’ Mijn mond viel open. Hij is een hele poos aan het woord, waarin hij maar blijft benadrukken en herhalen dat vrouwen hun ervaringen moet delen. Hij legt de verantwoordelijkheid daar waar het niet hoort. De verantwoordelijkheid ligt namelijk bij de mannen die grenzen overschrijden.

Iedere vrouw heeft een keer meegemaakt dat haar grenzen werden overschreden. De eerste keer dat het bij mij gebeurde, kan ik mij nog precies herinneren. Ik was jong, 8 of 9 of 10. Hij wilde mijn vagina zien, ik wilde dat niet. Maar hij stond voor me, blokkeerde de deuropening en ik voelde mij klem. Ik voelde dat hij de macht had. Op die jonge leeftijd voelde ik al dat ik er niet tegenop kon. We waren gewoon aan het spelen, op zijn kamer. Uit het niets gebeurde dit. Zijn moeder riep onder aan de trap dat het eten klaar was, maar ik kon niet weg. Ik heb een stukje laten zien, niet alles en zo opgelucht dat dat blijkbaar voldoende was, want hij liet mij langs. Ik heb dit nooit durven vertellen. Maar nu vertel ik het hier. Omdat ik mij er niet om hoef te schamen. Het was niet mijn schuld.

Dit is niet mijn enige keer. Ik ben absoluut niet de enige. Ik denk dat mijn moeder zo’n verhaal heeft, mijn zusjes, mijn vriendinnen. Laten we het bespreken, onze pijn delen en onthouden dat de verantwoordelijkheid niet bij ons ligt.

Als je met iemand wilt praten over je eigen ervaring met seksueel grensoverschrijdend gedrag. Neem dan gratis, vrijblijvend en anoniem contact op met:  

* Slachtofferhulp Nederland (0900-0101, ma t/m vr van 08.00 tot 20.00 uur, of via de chat op www.slachtofferhulp.nl)

* Centrum Seksueel Geweld (0800-0188, 24/7 bereikbaar, of via de chat op www.centrumseksueelgeweld.nl)

* Mind Korrelatie (0900-1450, ma t/m vr van 09.00 tot 21.00 uur, of via de chat op www.mindkorrelatie.nl)

Zondagskind

Al van kleins af aan vertelt mijn vader dat ik een zondagskind ben. Zondagskinderen zijn geboren op een zondag en hebben altijd geluk. Mijn vader kan het weten, hij is zelfs een palmzondagskind (die hebben dubbel geluk).

Nu is het mooie dat ik dat ook echt geloof. Ik ben er absoluut van overtuigd dat het feit dat ik op een zondag ben geboren ervoor heeft gezorgd dat ik altijd geluk heb. Ik heb namelijk ook altijd geluk. Echt altijd. En soms natuurlijk niet. Ik kan ook niet ALTIJD geluk hebben. Ik laat soms ook gewoon een glas vallen, of struikel ik over een losliggende stoeptegel.

Bij life changing events heb ik ook niet altijd geluk. Maar soms heb je geluk als je geen geluk hebt. Dan was dat niet voor jou bedoeld, moest er een andere deur open gaan. Dingen gaan zoals ze gaan, maar je hebt wel degelijk invloed op wat je aantrekt.

Ik lees een boek van Louise Hay, dat zij heeft geschreven in 1986 (toen was ik 1!). Het is inmiddels herzien, maar nog altijd actueel. Zij begint het eerste hoofdstuk dat wat we over onszelf denken, de waarheid wordt voor ons. We zijn verantwoordelijk voor alles in ons leven – voor alle goede dingen, maar ook voor alle minder geslaagde dingen. Elke gedachte die we denken, creëert onze toekomst. We creëren onze ervaringen met onze gedachten en onze gevoelens. De gedachten die we denken en de woorden die we uitspreken creëren onze ervaringen.

Als je dan overtuigd bent dat je een zondagskind bent en altijd geluk hebt, creëer je met die gedachten je ervaringen. Ik spreek het ook regelmatig uit. Als er iets goeds gebeurt, roep ik meteen: ‘ik ben ook een zondagskind!’. Mijn vader heeft me iets heel moois meegegeven. Het geloof en de overtuiging dat er goede dingen gebeuren.

Ik ben al een hele tijd bezig met affirmeren. Ik lees erover en pas het toe. Een affirmatie is een gedachte die zich door herhaling in je leven gaat manifesteren. Het betekent letterlijk bevestiging, bekrachtiging. Met de mooiste affirmatie ben ik groot geworden; ik ben een zondagskind. Dat zit zo verankerd in mijzelf. Nu affirmeer ik iedere ochtend, tijdens het rondje door het bos met Indy. Ik zeg dat ik van mezelf hou, dat ik moedig ben en mijn dromen achterna ga. Dat liefde overal om mij heen is, dat ik gezond oud word. Mooie gedachten en mooie woorden, om uit te spreken en te geloven.

Sta een stil bij welke gedachten jij over jezelf hebt en hoe jij over jezelf praat. Wees liefdevol naar jezelf. Hoe het nu ook met je gaat, wat je ook van jezelf vindt: jij bent goed zoals je bent.

Eilandgevoel

Ik schreef eerder al over het zalige nietsdoen. Is me de afgelopen weken, misschien zelfs wel maanden, totaal niet gelukt. Tot gisteravond.

We zitten op een eiland en dat is altijd een goed gevoel. We hebben een heerlijk huisje, guur weer, een bad en een open haard. De late namiddag lopen we op het strand, genietend van de zee, de lucht en de wind. Indy huppelt ver vooruit, zoekend naar haar frisbee. Terug in het huisje warmen we lekker op, het vuur aan en de verwarming hoog.

Ruth frummelt aan het krakkemikkige radiootje, waar geen geluid uit komt. Ik zet de tv aan, hopend dat we op die manier naar een muziekzender kunnen luisteren. Via youtube komen we op allerlei verschillende muziekvideo’s terecht. We ontdekken de NPR tiny desk concerts (tip!) en de avond is gevuld. Fijne muziek, fijne gesprekken en het heerlijke gevoel van totale ontspanning. Niets meer hoeven, niets meer moeten, zalig nietsdoen.

Ik ga dat eilandgevoel vasthouden en ook thuis zalig nietsdoen. Hopelijk, want in ons nieuwe huis wachten nog honderd en een klusjes. Maar dan juist! Want in alle drukte, moetjes, taakjes en klusjes, is ontspannen zo belangrijk.

Pestkoppen in mijn kelder

Soms vraag je je af waarom je iets niet eerder hebt gedaan. Vorige week was ik in de kelder om op te ruimen. Ik had mijn herinneringskist in handen en besloot te bekijken wat ik allemaal had bewaard. Poëziealbums, mijn eerste schoentjes, een knuffel en foto’s. Tussen dat stapeltje foto’s lagen ze. De schoolfoto’s van de middelbare school. Ik bekeek ze en gooide ze bij het oud papier.

Het tweede en derde jaar van de middelbare school waren voor mij verschrikkelijk. Ik vond geen aansluiting bij mijn klasgenoten en voelde me er niet tussen passen. Twee jaar lang werd ik buitengesloten, belachelijk gemaakt, genegeerd, uitgelachen en vernederd. Ik heb nooit begrepen waarom. Waarom ik? Wat deed ik verkeerd?

Een paar jaar geleden herinnerde ik mij opeens waar het allemaal startte. Dat heb ik nooit eerder zo helder gezien. Als ik er aan terug denk, zie ik het voor me. Dat moment was allesbepalend. Ik had daar zeker mijn eigen aandeel in. Het had een ruzie moeten zijn, niet iets waarvoor ik twee jaar het mikpunt van de klas werd.

Van buiten liet ik het van me afglijden. Deed ik alsof het me niets interesseerde. Van binnen werd ik vermorzeld.

Deze kinderen bewaarde ik in mijn herinneringsdoos. Omdat ik ergens de overtuiging heb meegekregen dat je foto’s niet weggooit. Dat je herinneringen koestert en bewaart. Deze foto’s heb ik meegenomen naar mijn eerste huis, weer terug naar mijn ouders, meeverhuisd naar een ander huis en heb ik nu, ruim 20 jaar later nog steeds. Foto’s van mijn pestkoppen. In mijn kelder.

Ik besloot om mijn eigen regels te maken, mijn eigen overtuigingen te volgen. Ik heb ze weggegooid. Ze verdienen geen plekje in mijn herinneringenkist. Die is voor fijne herinneringen, jeugdsentiment, liefdesbrieven en foto’s van mensen waar ik om geef.

Aan mijn jonge, onzekere puber-ik wil ik zeggen dat het allemaal goed komt. Dat ik sterk ben en zacht. Liefdevol en behulpzaam. Nog altijd een beetje anders, maar dat ik dat omarm, juist het leukste vind aan mezelf. Dat ik me omring met mensen die me waarderen om wie ik ben. Dat ik veel te geven en te bieden heb. Dat die periode mij nog kan raken, als ik terug denk aan welke patronen dat heeft ingesleten. Maar dat ik stappen maak, mij ontwikkel en moeilijke dingen doe. Dat ik zelfs medeleven heb voor de jonge, onzekere pubers die mij hebben gepest. Zij hebben ook hun eigen verhaal, hun eigen redenen. Ik hoop dat het ze goed gaat en dat ze hun kinderen beter leren doen.

Lief Limburg – rampgebied

Als het water tot aan je enkels, je knieën,

maar eigenlijk tot aan je lippen staat

Als het gewoon echt even niet meer gaat

Als met elke emmer die je schept

de moed je verder in de schoenen zinkt

Je in zorgen voor de toekomst verdrinkt

Als je bent aan het einde van je krachten

Lief Limburg, je bent in mijn gedachten

– schrijver onbekend

Waar ik hoog en droog zit, zie ik om mij heen het onvoorstelbare gebeuren. Op een paar kilometer van mij vandaan overstromen straten, kolken rivieren en vluchten mensen uit hun huis. Of blijven ze juist, om het water te weren, spullen veilig te stellen en te zien hoe hun thuis onderloopt. Hoe spullen nat worden, de tuin onderloopt en de oprit wegspoelt.

Mijn Limburg als rampgebied, waar ik woon, werk en liefheb.

Mijn hart gaat uit naar iedereen die het water tot aan de lippen heeft staan <3

Hoe ik mijn week plan..

Eigenlijk helemaal niet. Ik doe maar wat. Ik weet wanneer ik moet werken en plan het sporten van te voren in (omdat je moet reserveren via een app), maar verder laat ik alles maar gebeuren. Dat zorgt voor lekker veel vrijheid en spontante dingen, daar hou ik van. Het zorgt soms ook voor stress.. dan wil ik bijvoorbeeld nog een blog typen en doe ik dat -weer- op het laatste moment. Of dan kijk ik de hele week niet naar mijn to-do-lijstje en blijf ik sommige dingen eeuwenlang voor me uitschuiven.

Een paar weken geleden nam ik me voor om mijn uitstelgedrag weer aan te pakken (hier te lezen) en ging het een tijdje beter. Toen bedacht ik ook nog om de 1-minuut-regel toe te passen (daarover lees je hier) en alles liep op rolletjes.

Totdat het leven gebeurde en ik terugviel in mijn oude vertrouwde gedrag. The LA Minimalist, die ik graag op Instagram volg, zegt dat je je systeem moet veranderen als het niet voor je werkt. Dus dat heb ik gedaan. Want het systeem wat ik nu heb (of eigenlijk niet heb) werkt niet. Alleen is het soms wat lastig om te ontdekken wat wél voor je werkt.

Mijn systeem veranderen heb ik al vaker geprobeerd. Maar oude gewoontes zijn moeilijk los te laten. Je begint enthousiast en gemotiveerd, maar daar komt gauw de klad in. Bij mij gebeurt dat vooral als ik voel dat het niet bij me past of niet voor me werkt.

Zo had ik het systeem uit ‘Een einde aan uitstelgedrag’ van Petr Ludwig geprobeerd. Een heel fijn systeem, maar het past niet bij hoe ik mijn leven leef. Ik heb niet iedere dag heel veel to do’s die ik moet uitvoeren of delegeren. Dus ik besloot het anders aan te pakken. Petr werkt met een to do today, to do all en ideeënlijst. Op je to do all schrijf je alles wat je moet doen, alles! Op je to do today schrijf je de dingen die vandaag moeten. Je ideeënlijst is voor ideeën die niet op je to do thuishoren, maar die je toch ergens genoteerd wilt hebben.

Op mijn to do all staat bijvoorbeeld een fotoboek maken (van mijn reis van 4 jaar geleden, hallo uitstelgedrag). Dingen die ik ooit nog wil doen en die ik ergens moet gaan inplannen, wil ik er werkelijk aan beginnen. Mijn to do today heb ik omgedoopt tot een to do in mijn weekplanner. Ik heb een eenvoudige weekplanner gekocht, waarin een overzicht van de week staat, een to do lijst, ruimte voor krabbels en een leeg hokje die je naar behoefte kunt invullen. Zo doe ik toch de to do’tjes, maar dan verspreid over de week.

Hoe ik mijn week nu plan..

Ik vul in mijn weekoverzicht in wanneer ik moet werken en welke afspraken ik al op heb staan. Daarna ga ik het sporten inplannen. Ruth en ik proberen altijd een dag in de week samen te plannen, waarin we gaan sporten en daarna lekker lang naar de sauna gaan. Als dat gepland is, kijk ik waar ik tijd over heb. Ik plan nooit alles vol. Ik hou veel ruimte over en alles kan nog altijd schuiven. Ik hou niet van een hele strakke planning, omdat er toch altijd iets tussenkomt of verandert.

In die vrije ruimte plan ik mijn to-do’s. Drie keer in de week bijvoorbeeld, waar ik niet echt een tijd aan vast hang, of het aantal to-do’s dat ik verwacht te doen. Daarna plan ik ontspanning in, tijd voor mezelf. Ik heb vaak genoeg tijd voor mezelf, maar door het nu bewust te plannen ga ik het meer waarderen. Ik had ooit als goed voornemen dat ik iedere week iets leuks wil doen voor mezelf. Bijvoorbeeld iets bakken, een nieuwe wandeling uitzoeken, zwemmen in natuurwater of een tijdschrift lezen. Op deze manier vliegt de week niet om, terwijl je het idee hebt alleen maar bezig te zijn geweest met werk en klusjes.

In mijn krabbelruimte zet ik dingen die ik belangrijk vind voor mezelf. Een gewoonte die ik wil trainen die week, een positieve affirmatie, iets waar ik trots op ben of dankbaar voor.

Het past bij mij, gestructureerd maar met voldoende vrijheid om te schuiven, het anders te doen of alles om te gooien. Overzichtelijk, zodat ik weet wat ik wil doen en dit ook daadwerkelijk doe.

Ik ben altijd heel benieuwd hoe anderen dit doen. Hoe plan jij je dag/week/maand/jaar/leven?

Verrassing

Ik hou van verrassingen. Dus als vriendinnetjelief me appt dat ik na mijn werk op een bepaalde plek moet zijn en als hint ´hot & cold’ geeft, word ik heel blij. En nieuwsgierig. Vooral nieuwsgierig.

Zodra ik in mijn auto stap, bel ik om te zeggen dat ik eraan kom. Op de parkeerplaats word ik opgewacht en samen lopen we de Brunssummerheide op. Het is inmiddels 21.30u en er is bijna niemand. Ruth verklapt nog altijd niets. We lopen een stukje en gaan vervolgens de berg op. Bovenop zie ik een kleedje liggen en een tas staan. Het uitzicht is geweldig. De zon kleurt de lucht roze en we kunnen over de hele heide uitkijken.

Als ik op het kleedje zit, tovert Ruth ijs uit de tas. IJs, waar ik al vanaf vrijdag zin in had. En thee, voor daarna (hot & cold dus). Op de heide smaakt dat ijsje 10 keer lekkerder dan wanneer je op de bank zit. We lepelen het bakje uit, vertellen over onze dag en lopen daarna nog een rondje met Indy. Vervolgens weer die berg op om een kopje thee te drinken. Het wordt al wat donkerder en ook een beetje frisser. We kruipen lekker dicht tegen elkaar aan en genieten.

Ik hou van dit soort momenten. Het hoeft niet groot te zijn, maar het was wel speciaal.

Een tijdje terug schreef ik over ‘een week genieten‘ & ‘een week genieten – deel 2‘. Waarin ik probeerde te letten op de kleine genietmomentjes. Nu probeer ik er niet alleen op te letten, maar ze ook heel bewust in te plannen (al gebeurt het leven natuurlijk ook gewoon buiten je planning). Omdat het belangrijk is om fijne momentjes in te plannen. Om niet alleen maar drukdrukdruk te zijn.

Gisteravond vond ik zelfs een groot genietmoment. Vooral omdat het zo lekker onverwachts was. Als je dit nu leest wil ik je vragen om ook eens iemand te verrassen; je moeder, vriendin, man, kind, tante, opa, maakt niet uit. Hoeft niet groot te zijn, maar je tovert gegarandeerd een grote glimlach op iemands gezicht.

Wat ga jij doen?