Stilte

Er wordt gevraagd of we stil willen zijn als we naar binnen gaan. Twee ineengestrengelde lichamen liggen op de grond, zonder te bewegen. Het lawaai van de ruimte ernaast is in eerste instantie oorverdovend. De muziek begint en de lichamen beginnen te bewegen. Hoe langer ik kijk, hoe meer ik zie. Hoe meer ik zie, hoe minder ik hoor. De stilte zit in mijzelf. Ik kijk naar de dansers, ook stil in zichzelf. Ze dansen met hun ogen dicht. Het gaat op gevoel, de lichamen gaan over elkaar heen, als twee elkaar aantrekkende delen, apart, maar toch bij elkaar horend. Langzaam, zonder besef van wat er om hen heen gebeurt. Het applaus achteraf is oorverdovend.

2e helft

De pepernoten liggen alweer in de winkel en op de familie-app bespreken we de kerstplanning al. September voelt voor mij altijd alsof we op de helft van het jaar zitten. De zomer is voorbij, de tweede helft kan beginnen. Dus ik ben ook altijd weer verbaasd dat het na september heel snel december is. Ik wil nog eventjes het gevoel hebben van nazomer en een zachte herfst. Zeker als de dag mooi zonnig is, zoals vandaag. De realiteit heeft me afgelopen week ook ingehaald, guur weer, regen, lekker binnen zitten, kaarsjes aan en donkere avonden. Dan heb ik ook wel weer zin in de fijne donkere wintermaanden. En over een half jaar is het weer lente.

Ochtendrondje

Iedere ochtend loop ik hetzelfde rondje door het bos. Dat kan ik bijna met mijn ogen dicht, zo vertrouwd is mijn rondje. Maar juist zien wat er iedere ochtend anders is op dat rondje, maakt het zo´n mooi begin van de dag. De zon schijnt altijd anders door de bomen, de lichtstraal raakt iedere keer een ander blad. Regendruppels glijden van het blad af en vormen een plasje op de grond. Er groeien paddenstoelen langs het pad en elfenbankjes langs de omgezaagde boomstam. Een bruin herfstblad is losgelaten en landde zachtjes op het groene blad eronder. Een slak is omhoog gekropen langs de boomstam en zit daar bijna een hele week. Wanneer hij weg is, mis ik hem.

Recept

Gisteren was het mijn beurt om te koken. Eigenlijk is het nooit mijn beurt, want Ruth kookt altijd. We hadden nog een zak spinazie liggen die op moest, dus ik besloot om een lekker pastagerecht te  maken. In het receptenboekje van Ruth staan slechts wat aantekeningen over wat in een gerecht moet. Er staan geen hoeveelheden bij, geen volgorde van hoe je iets moet maken. Alles gaat op gevoel en met proeven. Ik ben meer van het precieze en het afmeten, omdat ik niet altijd durf te vertrouwen op mijn eigen kookkunsten. Na een telefoongesprek waarin Ruth wat onduidelijke aanwijzingen gaf over de hoeveelheden, zat er niets anders op dan te proeven. En te vertrouwen.

Lijden

Ik ben weer aan iets nieuws begonnen. Voor wie mij al langer kent, weet dat ik graag van alles uitprobeer. Mooie ochtendroutines ontwikkelen, uitstelgedrag (proberen) te laten verdwijnen, koud douchen. Nu ben ik bezig met ‘The Artist’s Way’, een boek om mijn creatieve zelf te herontdekken. Een belangrijke tool die Julia Cameron gebruikt zijn de morning pages. Iedere ochtend schrijf je drie bladzijdes vol. Iedere ochtend. Ook als je niet weet wat je wilt schrijven. De woorden komen vanzelf. Vanochtend schreef ik ze en ontdekte dat ik mezelf tegenhield. Ik durfde dit ikje niet te schrijven. Bang om niet goed genoeg te zijn. Ik schreef letterlijk ‘niet laten lijden leiden door angst’. Ik maakte een spelfout die geen spelfout is.

Waar wil je naartoe?

Ik moest er even over nadenken.. waar wil ik naartoe? Het was een vraag gisteren bij het aanTafel gesprek. Om je volgende stap helder te krijgen; waar wil je naartoe en wat is de eerste stap die je daarin kunt nemen.

Al een hele tijd voel ik mijzelf zoekende. Zoekende in wat ik wil, wat ik kan betekenen en wat mijn plek is op aarde. Dat komt in golven, soms ben ik daar meer mee bezig en soms sluimert het op de achtergrond. Ik voel dat ik nu nog niet helemaal op de plek ben waar ik hoor te zijn, ik voel dat er iets anders is voor mij, dat er grootsere dingen zijn.

Ik zeg al een hele tijd, tegen iedereen die het horen wilt, dat ik niet weet wat ik wil. Ik weet wel dat dit het niet is, maar ik weet ook niet wat het dan wél is.

Onze grootste angst is niet dat we niet goed genoeg zijn.
Onze grootste angst is dat we buitengewoon krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze schaduw, dat ons het meest beangstigt.

– Marianne Williamson –

Blijven zeggen dat je niet weet wat je wilt is lekker makkelijk, veilig. Als ik niet weet wat ik wil, hoef ik ook geen volgende stap te zetten – ik weet toch niet waar naartoe. Tijdens het Fe/Male Manifest Retreat dat ik twee dagen volgde op een prachtige locatie, heb ik dit achter me gelaten. Tijdens het kampvuur heb ik dit heel bewust opgeschreven, in het vuur gegooid en losgelaten. Ik ga niet meer zeggen dat ik niet weet wat ik wil.

Tijdens het retreat is er zoveel gebeurd. Het voelde magisch. Twee dagen lang afgezonderd van de buitenwereld, bezig met jezelf, je innerlijke processen, in een cocon. Het ebt nog altijd door. Een week na het retreat voelde ik mij verdrietig, omdat ik voelde dat ik meegesleurd werd in de waan van alledag. Ik heb besloten om dit niet te laten gebeuren, of om er in ieder geval bewust van te zijn op momenten dat het wel gebeurt. Om dan, tegen mezelf, te zeggen dat ik weer terug moet. Naar mezelf.

Waar wil je naartoe? Ik moest er even over nadenken.. en het antwoord kwam vanzelf. Ik wil nergens naar toe. Ik wil hier blijven, hier en nu, met mezelf, in mezelf. De druk die ik mezelf oplegde om ergens naar toe te moeten willen, zorgde ervoor dat ik geen stap vooruit zette. Wat ik nu nodig heb is in mezelf keren. Tijd met mezelf nemen, om te voelen, te ontdekken. Ik weet wie ik ben, maar ik weet dat er nog heel veel lagen van mijzelf zijn die ik weg stop, waar ik niet aan wil. Dit mag er allemaal zijn, het mag gehoord en gezien en gevoeld worden.

Daar wil ik naar toe. Naar binnen.

Een stukje politieke vrouwengeschiedenis

Nadat alle stemmen geteld waren, zag ik de eerste berichten voorbij komen van vrouwen die door voorkeursstemmen gekozen zijn. Benieuwd hoe het ´mijn´ vrouw is vergaan, zocht ik naar de uitslag van gemeente Heerlen. Daarna werd ik eigenlijk heel nieuwsgierig hoe mijn stad gestemd had. Hebben we in Heerlen strategisch gestemd? Op vrouwen, lager op de lijst?

Toen op 17 maart Stem op een Vrouw een berichtje op Instagram plaatste dat zij de uitslagen wilden uitpluizen en hierbij vrijwilligers zochten, heb ik me meteen aangemeld. Leuk om te ontdekken hoeveel en welke vrouwen nu extra verkozen zijn. Ik meldde me aan, klaar om een paar vrije uurtjes te besteden aan het nakijken van proces-verbalen. Ik ontving een handleiding en een werkbestand, allemaal top geregeld. Wie wilde, kon lid worden van een appgroep, waar de mogelijkheid bestond om vragen te stellen.

Dinsdagmiddag zat ik klaar om te beginnen! De vraag vanuit de stichting was om eerst de 70 grootste gemeentes uit te zoeken, waardoor ze zo snel mogelijk konden zien wat het voorlopige resultaat is. Ik zocht meteen op Heerlen, maar omdat in mijn gemeente een hertelling plaatsvond, stond de definitieve uitslag nog niet online. Afwachten dus en in de tussentijd andere gemeentes uitpluizen. Alle andere grote gemeentes waren al uitgezocht. Tientallen fantastische mensen hebben zich aangemeld om al deze proces-verbalen na te kijken en hebben als een tierelier gewerkt!

Al vrij snel was daar de eerste publicatie van de uitslagen: Aandeel vrouwen in gemeenteraad van grote gemeenten stijgt fors.

In de app heerste een jubelstemming! Iedereen enthousiast, betrokken en gemotiveerd om alle 350 gemeentes zo snel mogelijk te analyseren. Soms met hele mooie resultaten, gemeentes waar veel vrouwen extra zijn gekozen door voorkeursstemmen, soms een beetje teleurstellend.

Nog niet alles is geteld.. door hertellingen, foute bestanden (missende pagina’s, documenten op de kop, verkeerde bestand) laten sommige uitslagen nog even op zich wachten. Judith en Devika, die dit allemaal super hebben georganiseerd, hebben gemeentes gebeld en gemaild, gevraagd voor de correcte uitslagen. Langzaamaan druppelen ook deze laatste gemeentes binnen en zijn de resultaten bijna compleet.

Gisteravond ontving ik een mailtje met de boodschap dat we zo goed als klaar zijn. In minder dan drie dagen tijd is het gelukt om van al deze gemeenten de uitslagen te verzamelen. De laatste details worden vandaag en morgen nog ingevuld en daarna gaat Stem op een Vrouw in samenwerking met het ANP de data analyseren. Zodra dat klaar is, kunnen de uitslagen groots gedeeld gaan worden. Ik ben heel benieuwd! Ik vind het bijzonder dat zoveel mensen hebben meegeholpen aan deze enorme klus, maar ook bijzonder dat ik zelf een stukje heb bijgedragen aan dit onderdeel van de politieke vrouwengeschiedenis.

Ik wacht zelf nog eventjes in spanning af wat in gemeente Heerlen is gebeurd, misschien is ‘mijn’ vrouw ook wel extra verkozen!

Bezinning

Pelgrimstochten. Dagenlang lopen. Bikkelen. Genieten. Tot jezelf komen. Op mijn bucketlist staan nog wel een aantal tochten die ik ooit wil lopen. Ik droom over uitgestrekte natuur, bergtoppen, velden en weide, bossen en meertjes. En ik, met mijn rugzak met daarin alles wat ik nodig heb om de komende 100 dagen door te komen.

Voor een pelgrimstocht hoef je eigenlijk niet zo ver te gaan. In Zuid-Limburg loopt het Jacobspad, een deel van de Camino de Santiago. Wanneer het hele pelgrimspad je iets te fanatiek is, kun je ook de camini’s lopen. Een camini is een mini camino, een heel korte pelgrimservaring. Er zijn 11 camini’s, allemaal langs de originele Jacobsroute. Iedere route heeft een ander thema, maar stuk voor stuk zijn ze gericht op bezinning en bewustwording.

Net als wanneer je een echte pelgrimstocht loopt, kun je ook bij de camini’s stempels verzamelen. Het gratis boekje ‘Bezin in Zuid-Limburg’ (te krijgen bij de Visit Zuid-Limburg shops of via de webshop) heeft achterin plek voor alle 11 stempels die je onderweg verzamelt. Verder staan er opdrachten in en wetenswaardigheden over de plaatsen die je bezoekt. De precieze routes en bijzonderheden vind je via de website van Visit Zuid-Limburg.

Inmiddels hebben wij 3 routes gelopen. We begonnen met de route van de zuivering (nummertje 7, we doen ze namelijk niet op volgorde). Deze camini start bij de Sint-Catharinakapel in Oud-Lemiers. Een prachtig kapelletje met bijzondere schilderingen. Helaas was deze gesloten op het moment dat wij gingen wandelen. Check vooraf even de website en neem contact op, mocht je de schilderingen willen bekijken. Vanuit daar liepen we door velden en langs beekjes. Halverwege de route lag de stempelplek, Herberg Oud Holset, waar we onze eerste stempel kregen. We dronken en aten wat en vervolgden onze weg. We bekeken de kerk van Holset, de grote blikvanger van het pittoreske dorpje, die blijkbaar vaak bezocht wordt om te trouwen en liepen vanaf daar eventjes verkeerd. Weer terug op de route kwamen we langs wijngaarden en oude boerderijen om vervolgens weer langs het kapelletje te komen, waar onze route begon.

De route van de overgave was de tweede camini die we liepen. Op een druilerige zondagmiddag gingen we naar Houthem en volgden daar de groene paaltjes. Een bekende route, omdat we deze best vaak lopen als we even iets anders willen. Ons favoriete theedrinkplekje tijdens de lockdown (Burgemeester Quicx), bleek de stempelplek te zijn. Aan het eind van de route hebben we hier een lekker kopje thee gedronken, waar je een zelfgemaakt koekje bij krijgt. Alleen al de koekjes zijn de moeite waard om hier even te pauzeren! Bekijk ook zeker even de beeldentuin bij Chateau St. Gerlach en de St. Gerlachuskerk, die prachtige fresco’s heeft in pastelkleuren.

Gisteren liepen we de route van stilte. De route start bij het klooster in Wittem, een echt pelgrimsoord. Het weer was heerlijk en de route mooi. Al vrij snel gingen we omhoog, de Gulpenerberg op, waar we uitkwamen bij het Mariamonument. Vanaf deze plek heb je een prachtig uitzicht over Gulpen en de omgeving. Vanaf daar weer naar beneden, waar de route ons door Gulpen leidde. Veel gras, water en mooie vergezichten. Af en toe waan je je in Italië. Na een rondje van zo’n 5 kilometer, sloten we de route af in het klooster, waar je de stempel kunt ontvangen. Het klooster heeft kapelletjes, waar we een kaarsje opstaken voor onze familie en een hele fijne boekwinkel waar we een hele tijd tussen alles titels hebben gestruind. De boekwinkel heeft de uitgebreidste collectie christelijke en spirituele boeken in de verre omgeving en een aanbod van boeken over pelgrimeren, wandelen en Limburg. Ik kocht er een boek en wandelde door de kloostertuin. Een hele fijne plek om je camini te eindigen. Als je meer wilt zien, zoals onder andere de prachtige kloosterbibliotheek, kun je een rondleiding boeken. Leuk omdat in combinatie met je wandeling te doen!

Wij zijn zeker van plan om alle 11 stempels te verzamelen. Een beetje op ontdekkingstocht door al bekende plekjes, waar je toch steeds iets nieuws ontdekt.

Heppie birthday to me & my blog

Precies 1 jaar geleden startte ik dit blog. Ik liep al een tijdje met het idee rond, wilde graag mijn ideeën en gedachtes de wereld in slingeren en vond mijn verjaardag een mooi moment. Ik begon heel fanatiek met twee keer per week iets posten, maar zoals je wellicht hebt gemerkt heb ik dat niet volgehouden. Soms neemt het leven even alles over en is het moeilijk om weer terug in je ritme te komen.

Toch wordt mijn site regelmatig bezocht, wat ik super leuk vind! Afgelopen week, terwijl ik niets meer had gepost, waren er 49 bezoekers (hallo allemaal!). In het afgelopen jaar heb ik 3882 bezoekers op mijn eigen stukje internet mogen ontvangen. Hoe tof!! Ik schreef 37 berichten, kreeg 98 reacties en veranderde de lay-out.

Mijn allereerste blog werd het vaakst gelezen. Maar liefst 470 mensen hebben Stem op een vrouw gelezen. Ik heb die dag gestuiterd door de kamer, mega enthousiast. Lees ‘m gerust nog een keer, want over een paar dagen gaan we weer met z’n allen naar de stembussen om op een vrouw te stemmen!

Soms komen er honderden mensen langs, soms maar ‘n stuk of 30, ligt er net aan wat het onderwerp is en of ik het nog ergens deel. Al is er maar één iemand die het leest, het maakt me altijd weer blij om te zien dat er mensen zijn die lezen wat ik schrijf. Soms vergeet ik eventjes hoe fijn ik het vind om te schrijven, niet alleen hier, maar ook in mijn eigen boekje. Schrijven helpt. Schrijven maakt soms alles helder, brengt rust en zorgt voor overzicht. En soms ook helemaal niet, maar dan is het wel even uit mijn hoofd.

Nu ik weer een jaartje wijzer ben 🙂 probeer ik dat te onthouden.. dat ik schrijven zo fijn vind. Dan komt er vast vaker een blog online!

Fijn dat jullie er allemaal waren, om mee te lezen, te reageren, te liken en te delen. Blijf dat vooral doen <3

BOOS

Laten we met z´n allen boos zijn! Met pijn in mijn buik heb ik gisteren de aflevering van BOOS: THIS IS THE VOICE gekeken. Vanochtend is de uitzending op youtube al bijna zeven en een half miljoen keer bekeken! Zeven en een half miljoen. Daarvan zijn velen vrouw. Vrouwen die dingen herkennen, die de schaamte kennen, het idee hebben dat ze het zelf schuld waren, dat ze niet duidelijk nee hebben gezegd. Het doet iets met je. Het deed iets met mij.

Ik hoop dat in vele huiskamers gisteren de aflevering is bekeken. Ik hoop dat het onderwerp van gesprek blijft. Ik hoop dat er oprecht dingen gaan veranderen. Dat de cultuur waarin wij altijd de schuld bij het slachtoffer willen leggen, gaat veranderen. Dat we niet willen weten hoe kort je rokje was, of je zelf naar zijn huis bent gegaan, of je wel duidelijk nee hebt gezegd.

De reden waarom vrouwen dit niet durven te bespreken is precies hierom. Omdat we onszelf, en het breekt mijn hart om dit te zeggen, de schuld geven. Dat we onszelf afvragen of ons rokje te kort was of geen nee durfden te zeggen. Maar ook omdat we niet altijd geloofd worden.

John de Mol, mediamagnaat, machtige man, baas van honderden programma’s op tv zegt in de uitzending: ‘Ik kan het me gewoon niet voorstellen.’ Mijn mond viel open. Hij is een hele poos aan het woord, waarin hij maar blijft benadrukken en herhalen dat vrouwen hun ervaringen moet delen. Hij legt de verantwoordelijkheid daar waar het niet hoort. De verantwoordelijkheid ligt namelijk bij de mannen die grenzen overschrijden.

Iedere vrouw heeft een keer meegemaakt dat haar grenzen werden overschreden. De eerste keer dat het bij mij gebeurde, kan ik mij nog precies herinneren. Ik was jong, 8 of 9 of 10. Hij wilde mijn vagina zien, ik wilde dat niet. Maar hij stond voor me, blokkeerde de deuropening en ik voelde mij klem. Ik voelde dat hij de macht had. Op die jonge leeftijd voelde ik al dat ik er niet tegenop kon. We waren gewoon aan het spelen, op zijn kamer. Uit het niets gebeurde dit. Zijn moeder riep onder aan de trap dat het eten klaar was, maar ik kon niet weg. Ik heb een stukje laten zien, niet alles en zo opgelucht dat dat blijkbaar voldoende was, want hij liet mij langs. Ik heb dit nooit durven vertellen. Maar nu vertel ik het hier. Omdat ik mij er niet om hoef te schamen. Het was niet mijn schuld.

Dit is niet mijn enige keer. Ik ben absoluut niet de enige. Ik denk dat mijn moeder zo’n verhaal heeft, mijn zusjes, mijn vriendinnen. Laten we het bespreken, onze pijn delen en onthouden dat de verantwoordelijkheid niet bij ons ligt.

Als je met iemand wilt praten over je eigen ervaring met seksueel grensoverschrijdend gedrag. Neem dan gratis, vrijblijvend en anoniem contact op met:  

* Slachtofferhulp Nederland (0900-0101, ma t/m vr van 08.00 tot 20.00 uur, of via de chat op www.slachtofferhulp.nl)

* Centrum Seksueel Geweld (0800-0188, 24/7 bereikbaar, of via de chat op www.centrumseksueelgeweld.nl)

* Mind Korrelatie (0900-1450, ma t/m vr van 09.00 tot 21.00 uur, of via de chat op www.mindkorrelatie.nl)